christmas time



Βράδυ, περασμένες δώδεκα. Οι δικοί έχουν πέσει για ύπνο και εκείνη κουλουριασμένη στην καρέκλα του υπολογιστή ακούει μουσική. Κουκουλωμένη με μια κουβέρτα για να μην νιώθει τη ψύχρα του δωματίου κοιτάζει παλιές φωτογραφίες στον υπολογιστή. Γυμνάσιο, λύκειο. Ημερήσιες εκδρομές και γελοίες φωτογραφίες αγκαλιά με άτομα που δεν έχει ιδέα τι κάνουν τώρα. Αλλάζει φάκελο. 2014. "Τελειώνει και αυτό", σκέφτεται. Αναλογίζεται για μια στιγμή τι κέρδισε και τι έχασε σε αυτό. Σταματάει να σκέφτεται, δεν τη συμφέρει. Δάκρυα πλημμυρίζουν τα μάτια της και κυλούν ήρεμα στα μάγουλα της. Η μουσική επικροτεί αυτή τη ροή του πόνου, από τα μάτια προς τα μάγουλα, τα χείλη, ώσπου να σβήσει πάνω στην κουβέρτα. 

Κλειστός υπολογιστής, περίπου η ώρα δύο. Ξαπλωμένη ακούει το ίδιο τραγούδι από το κινητό. Πλέον ο πόνος δε σβήνει στη κουβέρτα αλλά βρέχει το μαξιλάρι. Η μπαταρία τελειώνει. Τώρα είναι αναγκασμένη να κοιμηθεί.

Πρωί. Αφόρητος πόνος στο λαιμό, βουλωμένη μύτη, πρησμένα τα μάτια από τα χθεσινοβραδινά πανηγύρια των δακρύων. Σηκώνεται με δυσκολία και ντύνεται για μια ακόμη μέρα. Μια ακόμη μέρα ίδια με τη χτεσινή. Μια μέρα μέσα σε ένα loop ημερών οι οποίες περνάνε και δεν την αγγίζουν καν. Έτσι θα τελειώσει το '14 μάλλον. Αυτό της άφησε το '14 μάλλον. Άδειες μέρες και ένα καταραμένο κρυολόγημα.

Κάποτε ξυπνούσε άρρωστη το πρωί και ήταν μικρή και η μαμά δεν την έστελνε στο δημοτικό και καθόταν μαζί της και έβλεπε την Ariel και τρώγανε φιδέ.
Αργότερα ξυπνούσε άρρωστη και δεν πήγαινε στο γυμνάσιο και άκουγε μουσική ξαπλωμένη στο κρεβάτι όλη μέρα, με τη μαμά πάλι να της κρατάει συντροφιά.
Ακόμη πιο μετά, ήταν εκείνος, τη βοηθούσε, της έφτιαχνε τσάι ενώ μιλούσε με τη μαμά της, της χάιδευε τα μαλλιά, της έδινε χαρτομάντιλα όταν εκείνη δάκρυζε από το κρυολόγημα.
Τώρα ξυπνάει και πηγαίνει απλά στο μάθημα. Μόνη. Τη μαμά δεν τη χρειάζεται γιατί πλέον θεωρείται μεγάλη. Εκείνος δεν έιναι εκεί, γιατί απλά δε γίνεται. Στο λεωφορείο μόνη. Βήχας, κόκκινη μύτη, κουρασμένα μάτια. Σωστή φοιτήτρια. Μόνη.

Έτσι θα τελειώσει το '14 μάλλον. Αυτό της άφησε το '14 μάλλον. Άδειες μέρες, κρυολόγημα και άδεια κουτάκια μπύρας.
Έτσι θα τελειώσει το '14 μάλλον. Εργασίες να περιμένουν στο γραφείο, μαθηματικά να διαβαστούν, ασκήσεις να λυθούν, προγράμματα να γραφτούν και εκείνη περιμένει απλά να βγει από το loop.

Ανοίγει το βιβλίο. Με αστερίσκο σημειωμένο βρίσκει "Ατέρμονας βρόχος (infinite loop)". 
Έτσι θα τελειώσει το '14 μάλλον, αν ευτυχώς τελειώσει κάποτε. Αυτό της άφησε το '14. 

Καλή χρονιά.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Hello darkness my old friend

η μέρα που σε πλήγωσα

Κοίταξε να μαζέψεις τα κομμάτια σου