Στο δρόμο για το σπίτι.

Σήμερα πέρασα από τον δρόμο σου. Είχα καιρό να περάσω από εκεί.
Μίλησα σε μια γάτα, ξέρεις εκείνη την λευκή με το πορτοκαλί σημάδι στην πλάτη, εκείνη που μου κρατούσε συντροφιά καμιά φορά που σε περίμενα να κατέβεις να φύγουμε. Μου είπε ότι είσαι καλά.
Είδα εκείνον τον τύπο με τη μηχανή που μένει απέναντί σου, δεν έχει αλλάξει καθόλου.
Είδα το αυτοκίνητό σας και έπειτα καθώς προχωρούσα στη μικρή αυτή οδό κοίταξα πάνω στο μπαλκόνι σου. Πάντα μου άρεσε εκείνο το μέρος. Είχε δροσιά και ωραία θέα και τα ηλιοβασιλέματα από εκεί ήταν απλά μαγευτικά. Σκόνταψα. "Κοίτα μπροστά σου", είπα στον εαυτό μου και χαμήλωσα το βλέμμα μου στο πεζοδρόμιο. Πέρασα απέναντι και είδα τα γνωστά ταπεράκια με νερό που αφήνουν οι ένοικοι για τα αδέσποτα. Τα γνώριμα αυτοκίνητα της γειτονιάς παρκαρισμένα στη σειρά.
Συνέχισα το δρόμο μου όπως έκανα κάποτε για να φύγω από το σπίτι σου τρέχοντας να προλάβω το λεωφορείο, μα σήμερα δεν έτρεχα. Πέρασα έξω από το καφενείο, πέρασα μπροστά από την τράπεζα, της οποίας τα στόρια ήταν κατεβασμένα. Ακόμα θυμάμαι εκείνον τον κύριο με το γωνιακό γραφείο που με έβλεπε χαμογελαστή να έρχομαι να σε δω και να φαίνεται στο βλέμμα του μια έντονη ανάγκη να αφήσει τη δουλειά του και να γυρίσει σπίτι να κοιμηθεί αγκαλιά με την αγαπημένη του.
Πέρασα το δρόμο και πήγα προς την στάση. Τόσες αναμνήσεις σε εκείνα τα στενά. Στα παγκάκια, στην παλιά στάση του λεωφορείου, έξω από το περίπτερο, στο γωνιακό μαγαζάκι που παίρναμε πρωινό και καφέ, στα σκαλάκια της βιβλιοθήκης, έξω από τη πιτσαρία που περίμενες μαζί μου το λεωφορείο και κάθε φορά σου άνοιγε η όρεξη. Όμορφα πράγματα.

Έφτασα σπίτι μετά από καμιά ώρα. Γύρισα με τα πόδια για να έχω περισσότερο χρόνο να σκεφτώ.
Μερικές φορές απλά δεν θυμάμαι να σε ξεχνάω.
Εμφανίζεσαι από εδώ και από εκεί και εγώ ανήμπορη απλά βλέπω στο νου μου τη ζωή μας σαν ταινία με άδοξο τέλος.
Δεν πειράζει, η λευκή γάτα με το πορτοκαλί σημάδι μου είπε ότι είσαι καλά.

Τίποτα δεν φαίνεται να άλλαξε στη γειτονιά σου. Ακόμα και εγώ γύρισα σπίτι σήμερα περνώντας από το δρόμο σου. 
Κι όμως, έχουν αλλάξει όλα. Πρώτοι εμείς, μετά όλοι αυτοί που δεν ξέρουμε. Μπορεί η γάτα να έκανε γατάκια, ο μηχανόβιος να απολύθηκε ή να βρήκε καλύτερη δουλειά. Μπορεί τα γνώριμα αυτοκίνητα να έχουν ταξιδέψει μέχρι την άκρη του κόσμου, ο κύριος με το γωνιακό γραφείο να έγινε πατέρας και η πιτσαρία να μην κάνει πλέον τόσο καλές πίτσες ή τόσο γρήγορα delivery.
Κι όμως, κάποιος που περπατούσε στο δρόμο σου σήμερα μπορεί να με είδε εκεί και να σκέφτηκε ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Πόσο παράξενο είναι ότι παρατηρείς χωρίς ποτέ να ξέρεις.

Σήμερα πέρασα από το δρόμο σου. Είχα καιρό να περάσω από εκεί. Δεν πειράζει που τα πράγματα εξελίχθηκαν έτσι, η λευκή γάτα με το πορτοκαλί σημάδι μου είπε ότι είσαι καλά.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Hello darkness my old friend

η μέρα που σε πλήγωσα

Κοίταξε να μαζέψεις τα κομμάτια σου