Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Απρίλιος, 2013
Μετά από το χειρότερο βράδυ της ζωής της, ξάπλωσε με τα ρούχα στο μαλακό κρεβάτι, στράφηκε προς το ταβάνι, και έπνιξε τον πόνο της στα δάκρυα.
Τόσα ψέματα, τόσες υποσχέσεις.
Σαν να τα είχε γράψει όλα εκείνος σε ένα χαρτί και αφού της το έδειξε και της είπε "θα τα καταφέρουμε" το τσαλάκωσε και το πέταξε στη φωτιά. Όχι. Όχι στη φωτιά. Αν το είχε πετάξει στη φωτιά θα καταστρεφόταν. Το είχε απλά τσαλακώσει. Έτσι που κάθε φορά που το σκεφτόταν εκείνη, θα μπορούσε να κοιτάξει μέσα στο καλάθι των αχρήστων και να αντίκριζε τα -πρώην- όνειρά της.
Μακάρι να μην της τα είχε δείξει καν.
Μακάρι να τα είχε πετάξει στη φωτιά, και όχι απλά στα σκουπίδια.
Μακάρι να μην είχε ζήσει τίποτα από όλα αυτά, να μην τον είχε γνωρίσει, να μην τον είχε αγαπήσει, να μην είχε δοθεί.
Τόσα ψέματα....
Δεν απορούσε για αυτά. Όλοι λένε ψέματα, γιατί όχι και εκείνος;
Το μόνο που της είχε κάνει εντύπωση ήταν ότι της τα έλεγε ενώ την κοιτούσε στα μάτια και ίχνος μεταμέλειας δεν φαινόταν εκεί, ότι της τα έλεγε χ…

..κάπως...

Ξέρεις, καμιά φορά αισθανόμαστε λίγο...κάπως.
Καμιά φορά ξυπνάμε απλά όχι-και-τόσο-καλά και όλη η μέρα πάει και αυτή όχι-και-τόσο-καλά.
Και τότε είναι που όλα αλλάζουν.
Τότε, κάθε μικρή στιγμούλα που σε άλλη περίπτωση περνά απαρατήρητη, γίνεται ένας ακόμη λόγος να νευριάσεις, να χαλαστείς, να ξενερώσεις, να βαρεθείς, να κουραστείς, να απελπιστείς, να θυμώσεις, να ξεσπάσεις.
Σου τη σπάει εκείνο το μικρό συννεφάκι που "χαλάει" το απόλυτο μπλε του ουρανού.
Σου τη σπάει το σπυράκι που έβγαλες και δεν λέει να φύγει.
Σου τη σπάει που το πρωί όταν πήγαινες στην κουζίνα σκόνταψες στο χαλί.
Σου τη σπάει που τελείωσε η οδοντόκρεμα.
Σου τη σπάει το τουτ τουτ που ακους όταν ο άλλος δεν σηκώνει το τηλέφωνο.
Σου τη σπάει που η αδερφή σου έβαλε δυνατά ένα ηλίθιο τραγούδι.
Σου τη σπάει το αυτοκίνητο ποτ κάνει θόρυβο όταν περνάει.
Σου τη σπάει που βούτηξες το μπισκότο στο γάλα και το μισό έπεσε μέσα.

Γενικότερα, όλα σου τη σπάνε.
Και βλέποντας τέτοιου είδους γεγονότα να συμβαίνουν, σκέφτεσα…

Η σκιά

Τον κοιτούσε ξαπλωμένο στο κρεβάτι. Φαίνεται κουρασμένος και πολύ γέρος. Χλωμός σαν μια σκιά. Έκλεισε για λίγο τα μάτια. Δάκρυα έκαιγαν τα μάγουλά της. Ήταν όντως αυτό το τέλος μιας τόσο όμορφης ιστορίας; Κοίταξε πάλι την κλινήρη σκιά. Σκούπισε τα δάκρυα και του ψιθύρισε «κουράγιο». Με κλειστά μάτια ταξίδεψε σε στιγμές του παρελθόντος, που περπατούσαν οι δυο τους στα πάρκα στις παιδικές χαρές της φτωχής γειτονιάς. Ήταν έντονη τότε η μορφή του παππού. Τότε που ξάπλωναν στο γρασίδι και προσπαθούσαν να δώσουν μορφή στα άσπρα σύννεφα. «Αυτό μοιάζει με κουνελάκι»έλεγε τότε το εξάχρονο κοριτσάκι. «Με πάπια μοιάζει»διαφωνούσε μαζί της ο παππούς. «Όχι» , έλεγε το κορίτσι. Είναι κουνελάκι, γιατί είναι άσπρο. Η πάπια είναι κίτρινη, όχι άσπρη». «Είσαι το πιο έξυπνο κοριτσάκι του κόσμου»την παίνευε ο παππούς. Τι έντονη τότε η μορφή του. Τα δάκρυά της κυλούσαν ακατάπαυστα όσο ταξίδευε στο παρελθόν. Γύρισε, για μια στιγμή, στην πραγματικότητα. Η σκιά είχε αποκοιμηθεί. Το στήθος του παππού ανεβοκατέβ…