Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2013

Σαν ταινία...

Καμιά φορά δεν ξεχνάς ότι είσαι...πραγματικός;
Ξέρεις, από εκείνες τις φορές που κάθεσαι μόνος στο δωμάτιο ακούγοντας μουσική, ενώ έχεις κατά τ' άλλα να αντιμετωπίσεις κάποιο/α αδιέξοδο/α στη ζωή σου...
Από εκείνες τις φορές που νομίζεις πως είσαι μέρος μιας πολύ καλής και ευχάριστης (στο τέλος) ταινίας....
Περιμένεις λοιπόν να περάσουν οι μέρες, ελπίζοντας πως κάθε άσχημο πράγμα που σου συμβαίνει είναι για να δώσει λίγο παραπάνω σασπένς, και ότι όλες οι επιλογές σου στο τέλος θα επιφέρουν το καλύτερο αποτέλεσμα για σένα..
Περιμένεις και εναποθέτεις τις ελπίδες σου σε ένα happy end, στο οποίο τελικά θα έχεις δίπλα σου όποιους αξίζουν -και μόνο αυτούς-, και θα έχεις επιτύχει τους στόχους σου, κι όλα αυτά κάνοντας επιλογές χωρίς πολλή σκέψη, γιατί υποθέτεις πως ο σεναριογράφος έχει μεριμνήσει για την τύχη σου, παραπάνω από όσο έχεις σκεφτεί εσύ τον ίδιο σου τον εαυτό.

Καλά θα ήταν έτσι. Ξέρεις, μετά από κάθε λύπη, η ευτυχία έρχεται και σε ξαναβρίσκει με τέτοιο πάθος, σαν μια γυναίκ…

"Δεν έχω χρόνο για αυτά"

Στους μιγαδικούς αριθμούς ισχύει x+yi = 0 <=> x=0 και y=0.


Εδώ δες αγάπη.
Αν μαζί είναι τίποτα, και το καθένα χωριστά είναι τίποτα.

Μόνο αν μαζί είναι κάτι παραπάνω από το τίποτα, παίρνει αξία το καθένα.

Το σκεφτόμουν, για αυτούς που συζητάνε πως η αγάπη δεν χωράει στη Γ'Λυκείου, στην τελική ευθεία για τις πανελλήνιες, στο δρόμο για την επιτυχία.

Δες όμως.


Πέρα από την παραπάνω ισοδυναμία, και η επιτυχία στις εξετάσεις και στην μετέπειτα ζωή αγάπη θέλει. Ν'αγαπάς τη μάθηση, και μέσω αυτής να ακολουθήσεις αυτό που αγαπάς. Η αγάπη λοιπόν θεωρώ πως είναι ένα κύριο και αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της δύσκολης χρονιάς.
Αν δεν είχαμε ένα άτομο να έχει έτοιμο φαγητό κάθε μεσημέρι που γυρίζουμε στο σπίτι, να κρατάει το δωμάτιο μας καθαρό, τα πράγματα μας τακτοποιημένα, να μας φτιάχνει πρωινό, θα ήταν πολύ πιο δύσκολο.
Αν δεν είχαμε κοντά μας ανθρώπους που να μας αγαπάνε και να θέλουν να μας δουν επιτυχημένους και ευτυχισμένους να μας βοηθάνε, θα ήταν πολύ πιο δύσκολο.
Αν δεν είχαμ…

Όμορφη μέρα

06.05
Πρωί. Ο ήλιος δεν έχει ανατείλει ακόμη. Περπατάς μόνη στο λυκαυγές. Το ελαφρό δροσερό αεράκι σε κάνει να νιώθεις αναζωογονημένη. Οι πρώτες μέλισσες αρχίζουν και ξεμυτίζουν από τα μελίσσια, ψάχνοντας τους πρώτους ανοιχτούς ανθούς της ημέρας. Παίρνεις μια βαθιά αναπνοή. Ξεφυσάς. Όμορφη μέρα.
06.45  Ο ήλιος πια φαίνεται στον ουράνιο θόλο. Χαμηλά. Σαν τέλειος πορτοκαλί κύκλος μέσα σε ένα γαλάζιο φόντο. Ούτε ένα σύννεφο στον ουρανό. Μια ευχάριστη ζέστη σε περικλείει. Το πρωινό φως χαϊδεύει τα μαλλιά σου και τους δίνει μια χρυσαφιά απόχρωση. Το χωριό παίρνει ζωή σιγά σιγά. Παππούδες βγαίνουν για τον πρωινό περίπατο. Στην άκρη ένας σκύλος ταΐζει το κουταβάκι του. Η γυναίκα του καφετζή βγάζει τα τραπέζια έξω από το καφενείο. Σε ένα μπαλκόνι ένα κορίτσι απλώνει κατάλευκα φρεσκοπλυμένα σεντόνια. Πας στη στάση του λεωφορείου που περιμένει μια γιαγιά. "Γεια σας" της λες, "όμορφη μέρα".
07.00
Κοιτάς από το παράθυρο. Το πράσινο του βουνού απλώνεται σαν χείμαρρος δεξιά και αρ…

Being Greek

Βολτάροντας λίγο στο facebook, έρχεσαι αντιμέτωπος με καταιγισμό σελίδων τύπου: "I <3 GREECE", και "Proud to be Greek". Και έρχομαι εγώ και ρωτάω, ναι εγώ, η γέννημα θρέμμα Ελληνίδα, γιατί ακριβώς να είσαι περήφανος που είσαι Έλληνας;


Γιατί αυτοί οι οποίοι λένε πως αγαπάνε τη χώρα τους, το λένε γιατί εμείς καθιερώσαμε τη δημοκρατία, γιατί εμείς είχαμε τον Αριστοτέλη και τον Πλάτωνα και τον Πυθαγόρα, γιατί εμείς διοργανώσαμε τους πρώτους ολυμπιακούς αγώνες...Γενικότερα, οι λάτρεις της πατρίδας πιστεύω πως έχουν μείνει λίγο πίσω, και όταν λέω πίσω, εννοώ στον 5ο αι. πΧ, τον Χρυσό Αιώνα, την περίοδο της μεγάλης ακμής της Ελλάδας. Γιατί πια ούτε δημοκρατία έχουμε, ούτε φιλοσοφία, ούτε επιστήμη. Γιατί πια για να διαπρέψει κάποιος στον τομέα του πρέπει να ετοιμάσει βαλίτσες και να φύγει στο εξωτερικό, για να ζήσει κανείς ευπρεπώς πρέπει να κάτσει στο αφεντικό του, για να περάσει κανείς στο πανεπιστήμιο πρέπει να δίνει δυόμιση χιλιάδες ευρώ σε φροντιστήρια επειδή στο …

Μεγαλώνουμε..

Εικόνα
Μεγαλώνουμε.
Μια διαδικασία που δεν σταματάει ποτέ να πραγματοποιείται από τη στιγμή που ερχόμαστε ως τη στιγμή που φεύγουμε.
Και το παράξενο είναι πως δεν το καταλαβαίνουμε ώσπου να κοιτάξουμε λίγο πίσω, ώσπου να λογαριάσουμε τί έχει αλλάξει και τί έχει παραμείνει, τόσο μέσα μας όσο και στο περιβάλλον μας.
Και αν κοιτάξεις λίγο τη διαφορά αρχικής και τελικής κατάστασης, το Δ είναι πολύ μεγάλο.

Τι να πρωτοπώ; Για τις απαιτήσεις στο σχολείο; Για τις σχέσεις με τους γύρω μας; Για τη ψυχαγωγία;

Πώς το σχήμα που έχει η πίτσα γίνεται ξαφνικά  ;
Πώς το Α και το Β που παίρναμε στο σχολείο γίνονται 18.635 μόρια;
Πώς το άγχος εκείνο που είχαμε για το αν η μαμά μας πάρει παγωτό αφού δει τους βαθμούς μας γίνεται το άγχος για το αν θα μπορέσουμε να μπούμε σε μια σχολή και να ξεκινήσουμε τη δική μας σταδιοδρομία;

Πώς από το φόβο που είχαμε όταν μας αφήναν μόνους στο σπίτι καταλήξαμε να επιζητούμε αυτή τη μοναξιά όλο και περισσότερο;
Πώς από τις παρέες που κάναμε ανεξαρτήτου εξυπνάδας, ομορφιάς, σ…
Μετά από το χειρότερο βράδυ της ζωής της, ξάπλωσε με τα ρούχα στο μαλακό κρεβάτι, στράφηκε προς το ταβάνι, και έπνιξε τον πόνο της στα δάκρυα.
Τόσα ψέματα, τόσες υποσχέσεις.
Σαν να τα είχε γράψει όλα εκείνος σε ένα χαρτί και αφού της το έδειξε και της είπε "θα τα καταφέρουμε" το τσαλάκωσε και το πέταξε στη φωτιά. Όχι. Όχι στη φωτιά. Αν το είχε πετάξει στη φωτιά θα καταστρεφόταν. Το είχε απλά τσαλακώσει. Έτσι που κάθε φορά που το σκεφτόταν εκείνη, θα μπορούσε να κοιτάξει μέσα στο καλάθι των αχρήστων και να αντίκριζε τα -πρώην- όνειρά της.
Μακάρι να μην της τα είχε δείξει καν.
Μακάρι να τα είχε πετάξει στη φωτιά, και όχι απλά στα σκουπίδια.
Μακάρι να μην είχε ζήσει τίποτα από όλα αυτά, να μην τον είχε γνωρίσει, να μην τον είχε αγαπήσει, να μην είχε δοθεί.
Τόσα ψέματα....
Δεν απορούσε για αυτά. Όλοι λένε ψέματα, γιατί όχι και εκείνος;
Το μόνο που της είχε κάνει εντύπωση ήταν ότι της τα έλεγε ενώ την κοιτούσε στα μάτια και ίχνος μεταμέλειας δεν φαινόταν εκεί, ότι της τα έλεγε χ…

..κάπως...

Ξέρεις, καμιά φορά αισθανόμαστε λίγο...κάπως.
Καμιά φορά ξυπνάμε απλά όχι-και-τόσο-καλά και όλη η μέρα πάει και αυτή όχι-και-τόσο-καλά.
Και τότε είναι που όλα αλλάζουν.
Τότε, κάθε μικρή στιγμούλα που σε άλλη περίπτωση περνά απαρατήρητη, γίνεται ένας ακόμη λόγος να νευριάσεις, να χαλαστείς, να ξενερώσεις, να βαρεθείς, να κουραστείς, να απελπιστείς, να θυμώσεις, να ξεσπάσεις.
Σου τη σπάει εκείνο το μικρό συννεφάκι που "χαλάει" το απόλυτο μπλε του ουρανού.
Σου τη σπάει το σπυράκι που έβγαλες και δεν λέει να φύγει.
Σου τη σπάει που το πρωί όταν πήγαινες στην κουζίνα σκόνταψες στο χαλί.
Σου τη σπάει που τελείωσε η οδοντόκρεμα.
Σου τη σπάει το τουτ τουτ που ακους όταν ο άλλος δεν σηκώνει το τηλέφωνο.
Σου τη σπάει που η αδερφή σου έβαλε δυνατά ένα ηλίθιο τραγούδι.
Σου τη σπάει το αυτοκίνητο ποτ κάνει θόρυβο όταν περνάει.
Σου τη σπάει που βούτηξες το μπισκότο στο γάλα και το μισό έπεσε μέσα.

Γενικότερα, όλα σου τη σπάνε.
Και βλέποντας τέτοιου είδους γεγονότα να συμβαίνουν, σκέφτεσα…

Η σκιά

Τον κοιτούσε ξαπλωμένο στο κρεβάτι. Φαίνεται κουρασμένος και πολύ γέρος. Χλωμός σαν μια σκιά. Έκλεισε για λίγο τα μάτια. Δάκρυα έκαιγαν τα μάγουλά της. Ήταν όντως αυτό το τέλος μιας τόσο όμορφης ιστορίας; Κοίταξε πάλι την κλινήρη σκιά. Σκούπισε τα δάκρυα και του ψιθύρισε «κουράγιο». Με κλειστά μάτια ταξίδεψε σε στιγμές του παρελθόντος, που περπατούσαν οι δυο τους στα πάρκα στις παιδικές χαρές της φτωχής γειτονιάς. Ήταν έντονη τότε η μορφή του παππού. Τότε που ξάπλωναν στο γρασίδι και προσπαθούσαν να δώσουν μορφή στα άσπρα σύννεφα. «Αυτό μοιάζει με κουνελάκι»έλεγε τότε το εξάχρονο κοριτσάκι. «Με πάπια μοιάζει»διαφωνούσε μαζί της ο παππούς. «Όχι» , έλεγε το κορίτσι. Είναι κουνελάκι, γιατί είναι άσπρο. Η πάπια είναι κίτρινη, όχι άσπρη». «Είσαι το πιο έξυπνο κοριτσάκι του κόσμου»την παίνευε ο παππούς. Τι έντονη τότε η μορφή του. Τα δάκρυά της κυλούσαν ακατάπαυστα όσο ταξίδευε στο παρελθόν. Γύρισε, για μια στιγμή, στην πραγματικότητα. Η σκιά είχε αποκοιμηθεί. Το στήθος του παππού ανεβοκατέβ…

Ποιο το νόημα;

Πόσα αναπάντητα ερωτήματα μας απασχολούν...
Τι είμαστε, από πού προερχόμαστε, γιατί υπάρχουμε, ποιος δημιούργησε το σύμπαν, τί είναι η ψυχή και τί το σώμα, πού οδεύουμε, τί είναι θάνατος, τί είναι ζωή και ποιο το νόημα της...

Τί είναι ζωή και ποιο το νόημα της...
Πού κορυφώνεται ο άνθρωπος, στην ευτυχία ή στην τελειότητα;

Γεννηθήκαμε για να είμαστε ευτυχισμένοι και ζούμε μόνο με αυτόν τον σκοπό ή γεννηθήκαμε για να αγγίξουμε την τελειότητα και να γίνουμε μέρος της;

Η μια θεωρία αφορά την ευτυχία. Κάνεις ό,τι σε κάνει ευτυχισμένο και χαρούμενο. Σβήνεις τις άσχημες αναμνήσεις, κρατάς τις καλές. Φοράς παρωπίδες στα ατυχή γεγονότα για να μην σε επηρεάζουν. Προσπαθείς να μην χαλιέσαι από τίποτα, βλέποντας πάντα τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Κυνηγάς τη ευτυχία, αυτή και μόνον αυτή. Πριν κοιμηθείς σκέφτεσαι ό,τι πήγε "σωστά" τη μέρα που πέρασε και σ' ό,τι πήγε λάθος δίνεις την ευκαιρία να διορθωθεί.
Και κάπως έτσι, όταν θα καθεσαι στην καρέκλα σου διαβάζοντας εφημερίδα και τρι…

Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο.

Σχολείο.
Μια μικρογραφία της κοινωνίας.
Εκεί που ο επιμελής μαθητής είναι το φυτό, εκεί που ο μαθητής που δεν πατάει πρώτες και τελευταίες ώρες και βγάζει 12 είναι ο πρόεδρος του δεκαπενταμελούς. Εκεί που οι κοπέλες που είναι όμορφες γίνονται αυτόματα τσούλες και οι άσχημες κρύβονται σε κάθε διάλειμμα στις τουαλέτες επειδή δεν αντέχουν τα υποτιμητικά βλέμματα των συμμαθητών τους. Εκεί που αυτός που ακούει μέταλ γίνεται ξαφνικά απόμακρος και φρικιό, και ο Κιάμος είναι το αστέρι της μουσικής . Εκεί που όποιος διαβάζει ποίηση γίνεται περίγελος ενώ όποιος δεν ξέρει τον Ελύτη και τον Καβάφη γίνεται πρότυπο. Εκεί που τα σχόλια για το ντύσιμό σου δίνουν και παίρνουν μέσα στην τάξη, και όταν ο καθηγητής ζητά να σχολιαστεί το τάδε κείμενο όλοι κοιτιούνται σαν να τους ζητήθηκε να συνδέσουν τα ψιψιψίνια με τα κοκοψοψαρα.

Εκεί που οι εκδρομές γίνονται για να πίνεις και να τραβάς βίντεο ενώ κάνεις καφρίλες στο κρεβάτι αντί να επισκέπτεσαι αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία. Εκεί που οι καθηγητές δ…

Μη ξέχνας

Μη ξεχνάς τίποτα.
Μη ξεχνάς ό,τι σε έκανε χαρούμενο, γιατί αυτό σε ώθησε να συνεχίσεις.
Μη ξεχνάς ό,τι σε στεναχώρησε, γιατί αυτό σε έκανε δυνατό.

Μη ξεχνάς την οικογένειά σου, γιατί από εκεί προήλθες.
Μη ξεχνάς αυτούς που σε πλήγωσαν, γιατί είναι ένα καλό παράδειγμα προς αποφυγή.
Μη ξεχνάς αυτούς που σου στάθηκαν, γιατί σου έμαθαν τί εστί φιλία και αγάπη.

Μη ξεχνάς τα μέρη που επισκέφτηκες, γιατί εκεί γνώρισες κάτι διαφορετικό.
Μη ξεχνάς τα μέρη που έζησες, γιατί αποτέλεσαν κομμάτι της ζωής σου.

Μη ξεχνάς τα λάθη σου, γιατί μαθαίνοντας από αυτά εξελίσσεσαι.
Μη ξεχνάς τις αποφάσεις σου, γιατί αυτές δημιούργησαν τις καταστάσεις που ζεις τώρα.


Κι αν δεν πιστεύεις, κι αν έχεις χρόνο να ξοδέψεις για αυτό, κάθισε και σκέψου λίγο. Μέσα σε κάθε λέξη που χρησιμοποιείς συχνά, μέσα στ' αγαπημένα σου τραγούδια, μέσα στις συνήθειες σου και τις προτιμήσεις σου, υπάρχει κάτι -ίσως μικρό, ίσως μεγάλο- από κάθε άτομο που βρέθηκε κοντά σου, από κάθε τόπο που έζησες, από κάθε απόφαση που πήρες. Γι…

Απολογισμός (εμπνευσμένο)

Και φτάνει η στιγμή που λες: "Μεταξύ μας τώρα, δεν ακούει κανείς. Μόνο εσύ και οι σκέψεις σου.". Και ξαπλώνεις στο κρεβάτι και σκέφτεσαι. 
Σκέφτεσαι με τι βρέθηκες αντιμέτωπος. Καβγάδες, παρεξηγήσεις, στιγμές αμηχανίας, λογομαχίες... Σκέφτεσαι πως τα αντιμετώπισες όλα αυτά. Σκέφτεσαι τι είπες, τι έκανες, μετανιώνεις για αυτά, είσαι περήφανος για αυτά, αναρωτιέσαι αν έπραξες ορθά. Σκέφτεσαι τι θέλεις να αλλάξεις, τι πρέπει να αλλάξεις, τι έχεις ήδη αλλάξει... Σκέφτεσαι πως φέρθηκες στους γύρω σου, πως σου φέρθηκαν και εκείνοι. Σκέφτεσαι ποιος σου στάθηκε στη πιο δύσκολη στιγμή, με ποιον γέλασες πιο πολύ, ποιος σου είπε κάτι που σε έβαλε σε σκέψεις, ποιος σε προσέβαλλε, ποιος σε απογοήτευσε και ποιος σε γοήτευσε... Σκέφτεσαι ποιος είναι κοντά σου, ποιος είναι φίλος σου. Για ποιον αισθάνεσαι και για ποιον όχι. Ποιος έμεινε, ποιος έφυγε, ποιος θέλεις να μείνει και ποιος θέλεις να φύγει. Ποιος σε άλλαξε, ποιος σε έκανε καλύτερο, ποιος ήταν κακή επιρροή πάνω σου, ποιος έγινε κομμ…

Όλα είναι δρόμος..

Έβαλε ένα ποτήρι από το καλύτερο κονιάκ που είχε, κάθισε στην πολυθρόνα του και σκέπασε τα γέρικα πόδια του με μια κουβέρτα... Έξω είχε πέσει σκοτάδι για τα καλά, αλλά μπορούσε να διακρίνει τις χιονισμένες στέγες των γύρω σπιτιών.
Σηκώθηκε να βάλει άλλα δύο ξύλα στο τζάκι. "Μεγάλωσα..", σκέφτηκε, μόλις συνειδητοποίησε πόσο επίπονες κατέληξαν να είναι κάποιες πολύ απλές κινήσεις.
Επέστρεψε στην πολυθρόνα, και προσπάθησε να βολευτεί όσο καλύτερα γινόταν.  Ήπιε μια γουλιά από το ποτήρι του, κι αμέσως ένιωσε τη θέρμη του αλκοόλ μέσα του.
Βλέποντας τα ξύλα που πάλευαν με τις φλόγες, σκέφτηκε τα πράγματα για τα οποία είχε παλέψει και ο ίδιος.
Είχε βρει μια καλή δουλειά, μετά από χρόνια φοίτησης στο πανεπιστήμιο.
Είχε κάνει έναν επιτυχημένο γάμο και μια υπέροχη κόρη μέσα σ' αυτόν.
Είχε χτίσει ένα σπίτι με τζάκι και ωραία θέα.
Είχε βγάλει αρκετά χρήματα έτσι ώστε ακόμη και στα γηρατειά του να ζει ευπρεπώς, να μπορεί να ζεσταίνει το σπίτι και τον εαυτό του, να μπορεί να πίνει ένα καλό …

Κοίταξε να μαζέψεις τα κομμάτια σου

Δες ό,τι καλό σου συμβαίνει και σβήσε τα άσχημα.
Το ξέρω, είναι δύσκολο, αλλά μπορείς να το κάνεις.
Είναι ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις. Κι όσο δυσκολεύεσαι να σβήσεις τα άσχημα, κι όσο νομίζεις πως πληθαίνουν, τόσο πιο πολύ αναζητάς και αγαπάς τα όμορφα, αυτές τις μικρές στιγμές που σε κάνουν ευτυχισμένο.

Αγάπα τους γύρω σου, που είναι στο πλευρό σου.
Το ξέρω, κανείς δεν σε καταλαβαίνει απόλυτα, ακόμη και να σε λατρεύει με όλο το είναι της ύπαρξής του, αλλά εκτίμησε το ότι προσπαθεί.
Συγχώρησε τα ελαττώματα, κανείς δεν είναι τέλειος.
Κι όσο αγαπάς τους ανθρώπους, τόσο σ'αγαπούν και αυτοί, κι όσο τους ανακαλύπτεις, τόσο σε μαθαίνουν και αυτοί, κι όση υπομονή έχεις μαζί τους, τόσο περισσότερο θα υπομένουν και αυτοί τα νεύρα σου, τις άσχημές σου μέρες, τις φορές που παραφέρεσαι και που δεν τους καταλαβαίνεις.


Δεν θα είσαι κάθε μέρα καλά, το ξέρω. Εκτός αν μείνεις μόνος σου πάνω σε κάποιο βουνό και γουστάρεις ζωή φτωχού-και-μόνου καουμπόι.
Δεν θα είσαι κάθε μέρα καλά, γιατί το να κρατάς μια…