Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Νοέμβριος, 2012

Θέλω διακοπές.

Ξυπνάς ένα πρωί, κατσουφιασμένος γιατί έχει φτάσει ήδη Κυριακή. Σηκώνεσαι και κοιτάς τα μαθηματικά κατεύθυνσης πάνω στο γραφείο. Αποστροφή.
Πλένεσαι χωρίς όρεξη, τρως χωρίς να γεύεσαι, κάθεσαι στον καναπέ και προσπαθείς να προετοιμαστείς για μια ακόμα Κυριακή, για μια ερχόμενη εβδομάδα, με απαιτήσεις και αγγαρείες και σκέψεις και μαθήματα και κούραση...
Κάθεσαι και το φιλοσοφείς το θέμα, και λες να αλλάξεις στάση. -Δύσκολο, σκέφτεσαι.
Αισθάνεσαι να βρίσκεσαι σε ένα δωμάτιο που οι τοίχοι όλο και στενεύουν, και μένεις κουλουριασμένος στο σκοτάδι, περιμένοντας κάτι που θα σε σώσει. Τι; -Διακοπές, σκέφτεσαι. Ναι σίγουρα, οι διακοπές θα με κάνουν ευτυχισμένο. Άπλετος χρόνος να κάνεις ό,τι θέλεις, λιγότερες υποχρεώσεις... Ω ναι, διακοπές.

Απόγευμα Κυριακής. Της ίδιας Κυριακής. Βρήκες τί θέλεις. Διακοπές.
Ντύνεσαι πρόχειρα, φοράς και το παλτό γιατί η θερμοκρασία όλο και μειώνεται και οι μέρες όλο και γκριζάρουν. Ω ναι, διακοπές. Ήλιο, θάλασσα... αυτό θες.
Μπαίνεις στο λεωφορείο άλλοι χίλιοι…

ένα γραπτό έκθεσης

Η ζωή είναι σαν ένα γραπτό έκθεσης.
Αν θεωρήσουμε ότι στο τέλος θα αξιολογηθεί από κάποιον, πρέπει να έχει συνοχή, να είναι καθαρογραμμένο και περιποιημένο.

Πρέπει να έχει συνοχή, λογική σειρά, να βασίζεται στο μυαλό.

Πρέπει να είναι περιποιημένο σαν γραπτό, να μην έχει τσαλακωθεί, λερωθεί ή σκιστεί. ( Όμως γράφεται με στυλό. Με μελάνι. Ό,τι άσχημο και να συμβεί, πάντα μπορείς να μετανιώνεις για αυτό, ακόμη και να το ξεχνάς, αλλά αφήνει μια μουτζούρα, ένα σημάδι που δεν αναιρείται.)

Αλλά θα πρότεινα, να μην ακολουθήσετε τίποτα από αυτά.

Εγώ στην έκθεσή μου θέλω να παρατίθονται ιδέες αντιφατικές, για να φαίνεται πως αλλάζω με την πάροδο του χρόνου. Θέλω να είναι γεμάτη μουτζούρες, αστερίσκους και υποσημειώσεις, για να προσπαθώ να βάζω τάξη στη σκέψη μου σιγά-σιγά. Θέλω να έχει σταγόνες από καφέ επάνω, που θα δείχνουν τις νύχτες που θα ξενυχτήσω για να διαβάσω ή γιατί θα κλαίω μόνη κοιτάζοντας το ταβάνι. Θέλω να έχει σκιστεί στην άκρη, για όλα αυτά που έχασα και θα χάσω, και για όλα αυ…

ευτυχία, ή μήπως όχι?

Προσποιητό το χαμόγελό της, αλλά τα χείλη της παρέμειναν κόκκινα λόγω του κραγιόν.
Την πονούσαν τα πόδια της, αλλά τα στήριζε πάνω στις υπέροχες μαύρες γόβες της.
Τη στένευε το φόρεμα, αλλά έτσι αναδεικνύονταν οι καμπύλες του κορμιού της.
Αισθανόταν το κεφάλι της βαρύ, αλλά τα μαλλιά της ήταν τέλεια χτενισμένα μετά από δύο ώρες που είχε περασει στο κομμωτήριο.
Καταπονούσε το σώμα και τη ψυχή της, αλλά δεν είχε σημασία. Τη μέρα εκείνη θα τον έβλεπε ξανά. Τη μέρα εκείνη θα του έκανε εντύπωση. Τη μέρα εκείνη θα την ερωτευόταν ίσως.

Δεν σκέφτηκε όμως, πως αυτός τη μέρα εκείνη δε θα την έβλεπε. Θα έβλεπε τα κόκκινα χείλη της. Θα παρατηρούσε τις μαύρες γόβες της. Θα ευχαριστούσε από μέσα του το σχεδιαστή αυτού του φορέματος που δεν αφήνει πολλά στη φαντασία του, και θα θαύμαζε το περιποιημένο της χτένισμα. Αλλά τη μέρα εκείνη, δεν θα την έβλεπε. Θα έβλεπε την εικόνα της, μα όχι την ίδια. Θα τον εντυπωσίαζε η εμφάνισή της, αλλά όχι εκείνη. Ισως να την ερωτευτόταν κιόλας, ίσως να μην μπορούσε να …