Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αύγουστος, 2012

Αυτός

θελω να έρθει αυτος
που θα μου στελνει μηνυμα καθε πρωι
που θα με αγκαλιαζει μολις με βλεπει
που θα με φιλαει με κλειστά ματια για να απολαμβανει τη στιγμη
που θα με πηγαίνει εκδρομές
που θα με κερνάει παγωτό
που θα μου παίρνει δώρο βιβλία
που θα πηγαίνουμε με τις ώρες σε μαγαζιά με παλιά αντικείμενα
που θα μου αφιερώνει τραγούδια τουBryan Adams και του Πασχαλίδη
που θα με πηγαίνει σε συναυλίες σχολικών συγκροτημάτων
που θα μου φέρνει λουλούδια στις γιορτές
που θα ξεχνάει επέτειους για να ξεχνάω και εγώ
που θα είναι τρυφερός
που θα μου τραγουδάει το soft kitty όταν είμαι άρρωστη
που θα με πειράζει συνέχεια 
που θα κάνουμε μαζί χαζομάρες μέσα στον κόσμο
που θα με κάνει να γελάω όπως όταν ήμουν παιδί
που θα βλέπει μαζί μου συγκινητικές ταινίες
που θα με παίρνει τηλέφωνο τα χαράματα
που θα με παρηγορεί όταν έχω τις μαύρες μου
που θα είναι εκεί.
που θα είναι εκεί όταν όλοι οι υπόλοιποι θα έχουν φύγει.

Η ρέμβη και ο πυρετός.

Επικός συνδυασμός των δύο παραπάνω πραγματοποιείται απόψε στο σκοτεινό μου δωμάτιο.
Όταν σε ψήνει ο πυρετός, το μυαλό προσπαθεί να διαφύγει με κάθε τρόπο. Η ψυχή προσπαθεί να βγει από το ταλαιπωρημένο σώμα. Και καταφεύγεις στον μαγικό κόσμο της ρέμβης, να ελπίζεις για τα ανέφικτα.

Και φτάνεις σε κόσμους που ενσαρκώνονται όλες οι επιθυμίες σου. Βλέπεις όλους αυτούς τους ευτυχισμένους γονείς να βγαίνουν οικογενειακές φωτογραφίες με τα παιδιά τους. Βλέπεις όλα αυτά τα νεαρά ζευγάρια να μπαίνουν στο σπίτι τους και να προγραμματίζουν όλη τους τη ζωή, γεμίζοντάς τη δράση και περιπέτειες. Βλέπεις ήρωες να παίρνουν στις πλάτες τους όλον τον κόσμο. Βλέπεις ιππότες να πολεμούν μέχρι την τελευταία τους πνοή. Βλέπεις ανθρώπους τίμιους, που δεν ενέδωσαν σε ανήθικες προτάσεις. Βλέπεις παιδιά δημοτικού να περιγράφουν τον εαυτό τους στον τυφλό συμμαθητή σου. Βλέπεις δεκάχρονα να ακούν κλασσική μουσική. Βλέπεις εφήβους να συζητάνε χαμηλόφωνα στους διαδρόμους της βιβλιοθήκης. Βλέπεις μεγάλες παρέες νέ…

Τώρα ή ποτέ.

Πίσω από κάθε τι που λέμε, υπάρχει ένας σοβαρός λόγος. Ή τουλάχιστον, έτσι θα έπρεπε.

Με αυτήν τη σκέψη βρεθήκαμε και οι τέσσερις στην άκρη της προβλήτας. Οι δυο βούτηξαν, και απόμεινα εγώ με την μικρότερη να κοιτάζουμε κάτω μας το γαλάζιο. Οπισθοχώρησα, πήρα φόρα, και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βρισκόμουν στο κρυστάλλινο νερό. Στάθηκε η μικρή και με κοίταζε. Πέρασε ώρα, και δεν αποφάσιζε να βουτήξει. Και της λέω:

Ή τώρα, ή ποτέ.

Μα εκείνη εξακολούθησε να με κοιτάει. Ήταν φανερό ότι δεν είχε πάρει ποτέ της μια απόφαση για τον εαυτό της μόνη της. Πάντα υπήρχαν οι γονείς να αποφασίζουν, και οι φίλοι να την επηρεάζουν, που μπροστά σε κάτι τόσο απλό όπως μια βουτιά, δίστασε.

Κάποια πράγματα είναι όμως τώρα ή ποτέ. 

Και της το ξαναείπα. Της είπα ότι δεν θα περιμένουμε για πάντα.

Αλλά δεν το κατάλαβε. Δεν κατάλαβε ότι εμένα δεν μου καιγόταν πραγματικά καρφί για την βουτιά. Δεν κατάλαβε ότι από αυτή την ασήμαντη απόφαση ίσως ξεκινούσε να εμπιστεύεται τον εαυτό της και να αποφασίζει για την ίδ…