Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2012

Εκπαιδευτική εκδρομή

Κλασσική η τριήμερη στην Αθήνα.
Η εκδρομή που όλες οι κοπελίτσες περιμένουν για να χαχανίζουν έξω από το δωμάτιο αυτού που τους αρέσει, η εκδρομή που όλα τα αγόρια θα προσπαθήσουν να μεθύσουν κανένα κοριτσάκι για να δείξουν πόσο "άνδρες" είναι, η εκδρομή που όλοι περιμένουν να δείξουν πόσο ψηλές γόβες, πόσο κοντά φορέματα και πόσο ακριβά πουκάμισα έχουν, η εκδρομή που επιτέλους οι κατίνες του σχολείου θα σχολιάσουν πως χόρευε ο καθένας στο κλαμπ.
Σαν να λέμε, εκπαιδευτική εκδρομή.

Μιλούσαμε λοιπόν σήμερα για αυτήν την πολυπόθητη σχολική εκδρομή μέσα στην τάξη.
Αφότου η καθηγήτρια μας είπε πως τα 45 από τα 120 που πιθανόν να δώσουμε θα "πάνε" στις νυχτερινές εξόδους, εξέφρασα την εύλογη μου απορία: "Γιατί στην ευχή να κάνουμε νυχτερινές εξόδους?"

Ναι, γνωρίζω πως μέσα στο ξενοδοχείο πρέπει να υπάρχει ησυχία.
Ναι, γνωρίζω πως κανείς δεν θα θέλει να κάτσει μέσα Σάββατο βράδυ από τις 7.
Δεκτά αυτά, αλλά τα εξής λόγια της καθηγήτριας, πραγματικά με εξόργισαν.

Θέλω διακοπές.

Ξυπνάς ένα πρωί, κατσουφιασμένος γιατί έχει φτάσει ήδη Κυριακή. Σηκώνεσαι και κοιτάς τα μαθηματικά κατεύθυνσης πάνω στο γραφείο. Αποστροφή.
Πλένεσαι χωρίς όρεξη, τρως χωρίς να γεύεσαι, κάθεσαι στον καναπέ και προσπαθείς να προετοιμαστείς για μια ακόμα Κυριακή, για μια ερχόμενη εβδομάδα, με απαιτήσεις και αγγαρείες και σκέψεις και μαθήματα και κούραση...
Κάθεσαι και το φιλοσοφείς το θέμα, και λες να αλλάξεις στάση. -Δύσκολο, σκέφτεσαι.
Αισθάνεσαι να βρίσκεσαι σε ένα δωμάτιο που οι τοίχοι όλο και στενεύουν, και μένεις κουλουριασμένος στο σκοτάδι, περιμένοντας κάτι που θα σε σώσει. Τι; -Διακοπές, σκέφτεσαι. Ναι σίγουρα, οι διακοπές θα με κάνουν ευτυχισμένο. Άπλετος χρόνος να κάνεις ό,τι θέλεις, λιγότερες υποχρεώσεις... Ω ναι, διακοπές.

Απόγευμα Κυριακής. Της ίδιας Κυριακής. Βρήκες τί θέλεις. Διακοπές.
Ντύνεσαι πρόχειρα, φοράς και το παλτό γιατί η θερμοκρασία όλο και μειώνεται και οι μέρες όλο και γκριζάρουν. Ω ναι, διακοπές. Ήλιο, θάλασσα... αυτό θες.
Μπαίνεις στο λεωφορείο άλλοι χίλιοι…

ένα γραπτό έκθεσης

Η ζωή είναι σαν ένα γραπτό έκθεσης.
Αν θεωρήσουμε ότι στο τέλος θα αξιολογηθεί από κάποιον, πρέπει να έχει συνοχή, να είναι καθαρογραμμένο και περιποιημένο.

Πρέπει να έχει συνοχή, λογική σειρά, να βασίζεται στο μυαλό.

Πρέπει να είναι περιποιημένο σαν γραπτό, να μην έχει τσαλακωθεί, λερωθεί ή σκιστεί. ( Όμως γράφεται με στυλό. Με μελάνι. Ό,τι άσχημο και να συμβεί, πάντα μπορείς να μετανιώνεις για αυτό, ακόμη και να το ξεχνάς, αλλά αφήνει μια μουτζούρα, ένα σημάδι που δεν αναιρείται.)

Αλλά θα πρότεινα, να μην ακολουθήσετε τίποτα από αυτά.

Εγώ στην έκθεσή μου θέλω να παρατίθονται ιδέες αντιφατικές, για να φαίνεται πως αλλάζω με την πάροδο του χρόνου. Θέλω να είναι γεμάτη μουτζούρες, αστερίσκους και υποσημειώσεις, για να προσπαθώ να βάζω τάξη στη σκέψη μου σιγά-σιγά. Θέλω να έχει σταγόνες από καφέ επάνω, που θα δείχνουν τις νύχτες που θα ξενυχτήσω για να διαβάσω ή γιατί θα κλαίω μόνη κοιτάζοντας το ταβάνι. Θέλω να έχει σκιστεί στην άκρη, για όλα αυτά που έχασα και θα χάσω, και για όλα αυ…

ευτυχία, ή μήπως όχι?

Προσποιητό το χαμόγελό της, αλλά τα χείλη της παρέμειναν κόκκινα λόγω του κραγιόν.
Την πονούσαν τα πόδια της, αλλά τα στήριζε πάνω στις υπέροχες μαύρες γόβες της.
Τη στένευε το φόρεμα, αλλά έτσι αναδεικνύονταν οι καμπύλες του κορμιού της.
Αισθανόταν το κεφάλι της βαρύ, αλλά τα μαλλιά της ήταν τέλεια χτενισμένα μετά από δύο ώρες που είχε περασει στο κομμωτήριο.
Καταπονούσε το σώμα και τη ψυχή της, αλλά δεν είχε σημασία. Τη μέρα εκείνη θα τον έβλεπε ξανά. Τη μέρα εκείνη θα του έκανε εντύπωση. Τη μέρα εκείνη θα την ερωτευόταν ίσως.

Δεν σκέφτηκε όμως, πως αυτός τη μέρα εκείνη δε θα την έβλεπε. Θα έβλεπε τα κόκκινα χείλη της. Θα παρατηρούσε τις μαύρες γόβες της. Θα ευχαριστούσε από μέσα του το σχεδιαστή αυτού του φορέματος που δεν αφήνει πολλά στη φαντασία του, και θα θαύμαζε το περιποιημένο της χτένισμα. Αλλά τη μέρα εκείνη, δεν θα την έβλεπε. Θα έβλεπε την εικόνα της, μα όχι την ίδια. Θα τον εντυπωσίαζε η εμφάνισή της, αλλά όχι εκείνη. Ισως να την ερωτευτόταν κιόλας, ίσως να μην μπορούσε να …

2012

~"Προετοιμαστείτε για την καταστροφή του κόσμου!" 


~"Θα κριθούν οι αμαρτίες σας!" 

~"Το τέλος είναι κοντά!" 

Είτε τα πιστεύεις, φίλε αναγνώστη, είτε όχι, μπορείς να εκμεταλλευτείς το ενδεχόμενο της καταστροφής. 
Κάνε ό,τι φοβόσουν μέχρι τώρα να κάνεις. Κι αν δεν το πιστέψεις, φύτεψε την ιδέα στο μυαλό σου. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΘΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ ΣΕ ΔΥΟΜΙΣΙ ΜΗΝΕΣ.  Λέγε το ώσπου να το πιστέψεις, γιατί αν το πιστέψεις, αν ζήσεις αυτούς τους δύο μήνες με την πεποίθηση ότι θα είναι οι τελευταίοι σου, θα φροντίσεις να είναι οι πιο Υ-ΠΕΡ-ΓΑ-ΜΑ-ΤΟΙ μήνες της ζωής σου. 


Πάρε ένα χαρτί, κάνε μια λίστα, "50 πράγματα που πρέπει να κανω πριν καταστραφεί ο κόσμος", 
ΚΑΙ ΚΑΝΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ ΛΙΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. 

Αν δεν μπορείς να σκεφτείς ότι στην ουσία κάθε μέρα μπορεί να είναι η τελευταία σου, φύτεψε την προαναφερθείσα mainstream άποψη στο κεφάλι σου, και ίσως λειτουργήσει.  

Θέλεις να ταξιδέψεις λοιπόν; ΤΑΞΙΔΕΨΕ.  Θέλεις να αγαπήσεις; ΑΓΑΠΗΣΕ.  Θέλεις να βάψεις τα μαλλιά σου μπ…
Σ'αγαπω.

θέλω.

Εικόνα
Και έτσι όπως περνάει ο καιρός, και έτσι όπως περνούν τα χρόνια, όλο και πιο πίσω αφήνουμε... εμάς.
Και όσο οι απαιτήσεις πληθαίνουν, τόσο το τι θέλουμε σκονίζεται σε ένα ετοιμόρροπο ράφι στο πίσω μέρος του μυαλού μας...

Σε μια καθημερινότητα γεμάτη αγγαρείες και υποχρεώσεις, φροντίστε να βρίσκετε έστω ένα πράγμα που σας αρέσει.
Και έτσι και το βρείτε, μην χάνετε ευκαιρία.
Κάθε που έχετε ελεύθερο χρόνο, αφιερώστε τον εκεί που του αξίζει. ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΤΕ ΕΣΕΙΣ.

Γιατί όσο και να πρέπει να δουλέψεις ή να διαβάσεις, αν δεν κάνεις κάτι που θελεις, και κατά συνέπεια, δεν είσαι καλά ψυχολογικά, πέφτει η αποδοτικότητα σου και η όρεξη σου...



Γιατί πνίγεται το "θέλω" σε μια θάλασσα των "πρέπει" και χάνουμε το νόημα.

Γιατί όσα λεφτά και να βγάλεις από τη δουλειά σου, και σε όσες σχολές και αν μπορείς να μπεις μετά τις Πανελλαδικές, αν δεν είσαι καλά φίλε μου, ΤΟ ΕΧΑΣΕΣ ΤΟ ΝΟΗΜΑ.




Να δίνεσαι.

Τώρα τελευταία ακούω πολύ το "να προσέχεις", το "κράτα πάντα μια πισινή", το "μη δοθείς τελείως". Ίσως και να το έχω πει κιόλας.
Αλλά το παίρνω πίσω.
Μην σε κρατάνε πίσω οι φόβοι σου! Μη κρατάς μια πισινή! ΝΑ ΔΙΝΕΣΑΙ!

Η ζωή μας είναι μια παράσταση χωρίς πρόβα, ή καλύτερα, μια πρόβα χωρίς παράσταση.
Κάθε τι συμβαίνει μια και μόνο φορά.
Ποτέ δεν μπορείς να αγαπήσεις τον ίδιο ακριβώς άνθρωπο. Κάτι πάνω του θα έχει αλλάξει.
Ποτέ δεν μπορείς να πληγωθείς με τον ίδιο τρόπο. Κάτι μέσα σου θα έχει αλλάξει.
Ποτέ η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται αυτούσια. Κάποιο γεγονός θα έχει αλλάξει.
Ποτέ δεν καλείσαι να πάρεις την ίδια απόφαση. ΠΟΤΕ. Οι καταστάσεις και οι άνθρωποι θα έχουν αλλάξει.

Τότε ποια είναι η ουσία του να μην δίνεσαι?
Αφού πάντα παίρνεις τη σωστή απόφαση, μέχρι να αποδειχθεί το αντίθετο.
Αν δεν δοθείς ολοκληρωτικά, θα πει πως ποτέ δεν πίστευες ότι η απόφαση που πήρες είναι η σωστή.

Κι αν δεν δοθείς και όντως η απόφαση που έχεις πάρει είναι η σωστή?
Θα μπορού…

This could be paradise

"This could be para-para-paradise, para-para-paradise"

Και ποια είμαι εγώ που θα αντιπαρατεθώ στους Coldplay?

Λοιπόν αγαπητε αναγνώστη, ένα σου λέω: ΕΙΣΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ.
Και ρωτάς γιατί?
Ρωτάω: γιατί όχι?

Τι χρειάζεσαι για να βρίσκεσαι στον δικό σου παράδεισο λοιπόν?

Τι χρειάζεσαι παραπάνω από δυο-τρεις φίλους να σε συνοδεύουν σε ό,τι απόφαση και να πάρεις?
Τι χρειάζεσαι παραπάνω από δυο χείλη να σε φιλούν, δυο χέρια να σε αγκαλιάζουν?
Τι χρειάζεσαι παραπάνω από τους συμμαθητές σου που σε κάνουν να γελάς όταν βαριέσαι?
Τι χρειάζεσαι παραπάνω από symphonic metal να παίζει από τα ηχεία του pc σου? 
Τι χρειάζεσαι παραπάνω από ένα καλό βιβλίο επιστημονικής φαντασίας?

Τι χρειάζεσαι παραπάνω από αυτά που έχεις ήδη?


Κοίταξε γύρω σου, και φρόντισε να εκτιμήσεις κάθε τι που σου φέρνει η ζωή, εξάλλου, η ευτυχία δεν κρύβεται στα μεγάλα πράγματα, αλλά στα μικρά και καθημέρινά, που μένουν χαραγμένα στη μνήμη μας και ζωγραφίζουν ένα ηλίθιο χαμόγελο στο πρόσωπό μας λίγο πριν κοιμηθούμε...



            …

Αυτός

θελω να έρθει αυτος
που θα μου στελνει μηνυμα καθε πρωι
που θα με αγκαλιαζει μολις με βλεπει
που θα με φιλαει με κλειστά ματια για να απολαμβανει τη στιγμη
που θα με πηγαίνει εκδρομές
που θα με κερνάει παγωτό
που θα μου παίρνει δώρο βιβλία
που θα πηγαίνουμε με τις ώρες σε μαγαζιά με παλιά αντικείμενα
που θα μου αφιερώνει τραγούδια τουBryan Adams και του Πασχαλίδη
που θα με πηγαίνει σε συναυλίες σχολικών συγκροτημάτων
που θα μου φέρνει λουλούδια στις γιορτές
που θα ξεχνάει επέτειους για να ξεχνάω και εγώ
που θα είναι τρυφερός
που θα μου τραγουδάει το soft kitty όταν είμαι άρρωστη
που θα με πειράζει συνέχεια 
που θα κάνουμε μαζί χαζομάρες μέσα στον κόσμο
που θα με κάνει να γελάω όπως όταν ήμουν παιδί
που θα βλέπει μαζί μου συγκινητικές ταινίες
που θα με παίρνει τηλέφωνο τα χαράματα
που θα με παρηγορεί όταν έχω τις μαύρες μου
που θα είναι εκεί.
που θα είναι εκεί όταν όλοι οι υπόλοιποι θα έχουν φύγει.

Η ρέμβη και ο πυρετός.

Επικός συνδυασμός των δύο παραπάνω πραγματοποιείται απόψε στο σκοτεινό μου δωμάτιο.
Όταν σε ψήνει ο πυρετός, το μυαλό προσπαθεί να διαφύγει με κάθε τρόπο. Η ψυχή προσπαθεί να βγει από το ταλαιπωρημένο σώμα. Και καταφεύγεις στον μαγικό κόσμο της ρέμβης, να ελπίζεις για τα ανέφικτα.

Και φτάνεις σε κόσμους που ενσαρκώνονται όλες οι επιθυμίες σου. Βλέπεις όλους αυτούς τους ευτυχισμένους γονείς να βγαίνουν οικογενειακές φωτογραφίες με τα παιδιά τους. Βλέπεις όλα αυτά τα νεαρά ζευγάρια να μπαίνουν στο σπίτι τους και να προγραμματίζουν όλη τους τη ζωή, γεμίζοντάς τη δράση και περιπέτειες. Βλέπεις ήρωες να παίρνουν στις πλάτες τους όλον τον κόσμο. Βλέπεις ιππότες να πολεμούν μέχρι την τελευταία τους πνοή. Βλέπεις ανθρώπους τίμιους, που δεν ενέδωσαν σε ανήθικες προτάσεις. Βλέπεις παιδιά δημοτικού να περιγράφουν τον εαυτό τους στον τυφλό συμμαθητή σου. Βλέπεις δεκάχρονα να ακούν κλασσική μουσική. Βλέπεις εφήβους να συζητάνε χαμηλόφωνα στους διαδρόμους της βιβλιοθήκης. Βλέπεις μεγάλες παρέες νέ…

Τώρα ή ποτέ.

Πίσω από κάθε τι που λέμε, υπάρχει ένας σοβαρός λόγος. Ή τουλάχιστον, έτσι θα έπρεπε.

Με αυτήν τη σκέψη βρεθήκαμε και οι τέσσερις στην άκρη της προβλήτας. Οι δυο βούτηξαν, και απόμεινα εγώ με την μικρότερη να κοιτάζουμε κάτω μας το γαλάζιο. Οπισθοχώρησα, πήρα φόρα, και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βρισκόμουν στο κρυστάλλινο νερό. Στάθηκε η μικρή και με κοίταζε. Πέρασε ώρα, και δεν αποφάσιζε να βουτήξει. Και της λέω:

Ή τώρα, ή ποτέ.

Μα εκείνη εξακολούθησε να με κοιτάει. Ήταν φανερό ότι δεν είχε πάρει ποτέ της μια απόφαση για τον εαυτό της μόνη της. Πάντα υπήρχαν οι γονείς να αποφασίζουν, και οι φίλοι να την επηρεάζουν, που μπροστά σε κάτι τόσο απλό όπως μια βουτιά, δίστασε.

Κάποια πράγματα είναι όμως τώρα ή ποτέ. 

Και της το ξαναείπα. Της είπα ότι δεν θα περιμένουμε για πάντα.

Αλλά δεν το κατάλαβε. Δεν κατάλαβε ότι εμένα δεν μου καιγόταν πραγματικά καρφί για την βουτιά. Δεν κατάλαβε ότι από αυτή την ασήμαντη απόφαση ίσως ξεκινούσε να εμπιστεύεται τον εαυτό της και να αποφασίζει για την ίδ…

Η Ζέστη, η Σκέψη και η Μοναξιά.

Ιούλιος. Στέκεσαι με τους τρεις συντρόφους σου στο σπίτι. Σε ακολουθούν παντού. Είτε βγεις για βόλτα, είτε κάτσεις μέσα. Είναι η Ζέστη, η Σκέψη και η Μοναξιά. Και έχουν ολόκληρο καλοκαίρι να περάσουν μαζί σου. Και είσαι ακόμα στον Ιούλιο.

Και η Ζέστη, ίσως η πιο σκληρή από όλες τις φίλες που απέκτησες, δεν σε αφήνει να κάνεις τίποτα. Και όσο δεν κάνεις τίποτα, έρχεται η Σκέψη και σε βασανίζει. Και όσο η Σκέψη σε βασανίζει, η Μοναξιά σου δίνει το τελειωτικό χτύπημα.


Και κάπως έτσι, θα σας πω τι έκανα εχθές με τη Σκέψη.

Βράδυ, και η Ζέστη είχε φύγει. Καθόμουν με τη Σκέψη και συζητούσα για τις σχέσεις μου με τους ανθρώπους.

Και μιλούσαμε αρκετή ώρα.. Και μου έλεγε για όλα όσα έχω κάνει λάθος, και για αυτά που εξακολουθώ να παρερμηνεύω.

Μου είπε πως όταν κάποιος σε ενδιαφέρει με κάποιον συγκεκριμένο τρόπο, ό,τι κάνει σου φαίνεται πως γίνεται για σενα.

Πως η αγκαλιά που θα σου δώσει ή το φιλί στο μάγουλο θα σου φανούν σημάδια αποδοχής, αλλά θα ειναι μόνο τυπικός χαιρετισμός μεταξύ φίλων…

Make a change.

Κοιτάξτε λιγο γύρω σας. Ρατσισμός, μίσος, διαφθορά. 

ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ: 
Ποτέ δεν λείπει από πουθενά. Ρατσισμός πια από όλους για όλους. Οι Έλληνες προς τους βαλκανικούς λαούς, οι Γερμανοί προς τους Έλληνες. Οι πλούσιοι προς τους φτωχούς και οι φτωχοί προς τους πλούσιους. Οι αδύνατοι για τους "γεμάτους". Οι λευκοί για τους σκουρόχρωμους. Οι άντρες για τις γυναίκες και το αντίθετο. Οι ετεροφυλόφιλοι για τους ομοφυλόφιλους. Παντού ρατσιστές. Και άμα εγώ πιστεύω ότι πχ: οι Έλληνες είναι ανώτεροι από τους Αλβανούς, τότε και το παιδί μου θα πιστεύει το ίδιο. Και έτσι πάει αλυσιδωτά, μέχρι κάποιος να ξυπνήσει και να καταλάβει την μικρότητα που φανερώνει ο ρατσισμός.
Και να σας πω κάτι?
Δεν είναι όλοι οι Αλβανοί και οι Βούλγαροι χαζοί και κακοί όπως πιστεύουν οι περισσότεροι Έλληνες!
Δεν είναι όλοι οι φτωχοί τεμπέληδες και αμόρφωτοι ούτε όλοι οι πλούσιοι κακόκαρδοι!
Δεν είναι όλοι "γεμάτοι" επειδή τρώνε πιτόγυρα ή επειδή ξαπλώνουν όλη μέρα! Δεν είναι όλοι οι σκουρόχρωμοι άνθρωποι ε…

Αγάπη χωρίς όρια.

Όλα ξεκινάνε μόλις γνωρίζεις κάποιον. Τον περιεργάζεσαι, τον ψυχολογείς και βγάζεις συμπεράσματα. Και μετά από λίγο καιρό μπορείς να ξεχωρίσεις τα ελαττώματα και τα προτερήματά του.
Συνήθως εκεί όλοι τα παρατάνε. Δεν θέλουν να κουραστούν άλλο. Δεν θέλουν να ενδιαφερθούν, να νοιαστούν, να νιώσουν, να δεθούν.
Εσύ όμως όχι.
Τον ψάχνεις. Τον μαθαίνεις. Τι του αρέσει και τι όχι, τι θέλει και τι όχι. Ποιος φαίνεται και ποιος πραγματικά είναι. Και τότε αρχίζεις να βλέπεις τα καλά του στοιχεία και να τα υιοθετείς και εσύ.  Και εκεί αρχίζεις να τον αγαπάς. Και σκέφτεσαι ότι είναι υπέροχος άνθρωπος.
Και όσο αγαπάς, γεμίζεις. Και όσο γεμίζεις, τελειοποιείσαι. Και τότε το κενό που είχες στην καρδιά σου για αυτόν εξαφανίζεται και μπαίνει κάτι άλλο, απερίγραπτο και έντονο.
Και γελάς μαζί του, κλαις μαζί του, μοιράζεσαι σκέψεις μαζί του, ζεις μαζί του. 
Και στο τέλος συνειδητοποιείς ότι τον αγαπάς πιο πολύ από τον ίδιο σου τον εαυτό. Γιατί στάθηκε δυνατός όπου εσύ δεν άντεξες για να σε βοηθήσει. Γι…

Περί φιλίας..

Είναι καλό να έχεις κάποιον στα δύσκολα. Μετά από κάτι που σε πλήγωσε, υπάρχει αυτός για να σε κάνει να αισθανθείς λίγο καλύτερα. Μετά από μια απογοήτευση είναι κοντά σου και σου δίνει αυτοπεποίθηση. Και όταν χρειαστείς να κοιμηθείς κάπου αλλού, το σπίτι του είναι πάντα καταφύγιο. Και όταν κλαις το βράδυ ακούγοντας Μπον Τζόβι, το κινητό του είναι πάντα ανοιχτό για να κλάψεις, ακόμα και αν τον ξύπνησες. Και όταν χρειαστείς χρήματα για εισιτήριο, θα σου δώσει πενηντάλεπτο για να μην αργήσεις να πας στο σπίτι με τα πόδια. Και όταν είσαι άρρωστος, θα σε κρατήσει από το χέρι και θα σε συμπονεί. Αυτός είναι φίλος.
Αλλά δεν ισχύει το ότι "ο φίλος στα δύσκολα φαίνεται".
Το πιο σημαντικό είναι ο φίλος σου να είναι μαζί σου στις χαρές. (κε. φαλάφελ, θυμάστε? χαρά στη χαρά)
Το θέμα δεν είναι να βρεις αυτόν που θα σε βοηθήσει να πετύχεις, το θέμα είναι να βρεις αυτόν που όταν θα επιτύχεις σε κάποιον τομέα της ζωής σου που αυτός δεν έχει πετύχει, δεν θα ζηλέψει και θα χαρεί για σένα.
Το…