Αναρτήσεις

Αύγουστος μαζί σου

09.00: Χτυπάς το θυροτηλέφωνο. Παίρνω βιαστικά το μπουκαλάκι με το κρύο νερο από το ψυγείο και βάζω παπούτσια. Έρχεσαι στην πόρτα, σακίδιο, βερμούδα, t-shirt. Περπατάμε για 5 λεπτά και φτάνουμε στο γυμναστήριο. Δεν έχω καμία όρεξη να πάω, αλλά μαζί σου έχω όρεξη. 
Έχει πολύ ήλιο έξω. Σε περιμένω να πάμε για φαγητό. Μπορεί η ζέστη να είναι ταλαιπωρία αλλά δεν έχει σημασία επειδή θα σε δω. Επειδή θα με αγκαλιάσεις και θα με φιλήσεις όταν έρθεις, θα με πιάσεις από το χέρι και θα βγούμε ραντεβού.
Θάλασσα. Ο Όλυμπος απέναντι μας. Φίλοι σου ολόγυρά μας στο νερό να μιλάνε για τις σχολές τους. Ο ήλιος δύει και εμείς κολυμπάμε στα σκούρα μπλε νερά. σε κοιτάω (όσο μπορώ δηλαδή, με τόση μυωπία) και απλά σε χαίρομαι.
Ξαπλωμένοι στο κρεβάτι μου. Μου έλεγες πώς να συστήνομαι στα γερμανικά. Μου αρέσει να μιλάς γερμανικά. Μου αρέσει να είσαι δίπλα μου. Μου αρέσει να μου μιλάς.
Γελούσαμε και μιλούσαμε για διάφορα για αρκετή ώρα. Ένιωθα τόσο ωραία μαζί σου. Νιώθω τόσο ωραία μαζί σου.

Lovers

"And when love comes again
and when love comes
hello...
rises from their throats like singing
catches in their hearts like wind
the good things
strangers in their arms are bringing
makes life all right again."

I think I fell in love again. Νιώθω ζεστή όταν τον σκέφτομαι, νιώθω την απουσία του όταν δεν είναι εδώ. Μου λείπει από τη στιγμή που χωριζόμαστε, και κάθε φορά μετράω ώρες μέχρι να τον ξαναδώ. Μου σφίγγεται το στομάχι όταν μου πιάνει το χέρι μπροστά σε φίλους, νιώθω σαν να είμαι πάλι 16 χρονών, κοκκινίζουν τα μάγουλά μου, η καρδιά μου χτυπάει δυνατά.
Όταν ξαπλώνω δίπλα του ηρεμώ. Με αγκαλιάζει και όλα περνάνε. Νιώθω ωραία με την "καλημέρα" και την "καληνύχτα" του.
Νιώθω το βλέμμα του πάνω μου όταν κοιτάζω αλλού.
Εγώ, που δεν περίμενα να ξανανιώσω έτσι.

Hello darkness my old friend

Η ζωή ως τώρα ήταν όμορφη.
Πάντα με φίλους γύρω , πάντα με κάποια μαμά να σε φροντίζει όταν αρρωσταίνεις. Όλα είναι ωραία όταν είσαι χαρούμενος, όλοι θα ήθελαν να είναι μαζί σου όταν πετάς πετυχημένα αστεία και εύστοχες παρατηρήσεις στις συζητήσεις.
Ποιος είναι μαζί σου όταν περνάς άσχημα; Ποιος θα θέλει να ακούσει για χιλιοστή φορά ότι μάλωσες με τη μαμά σου, ότι νιώθεις ανεπαρκής για τη σχολή σου, ότι νιώθεις παραμελημένος; Τη πρώτη φορά, θα έρθει κάποιος, θα έρθει μια αγκαλιά κάπως βεβιασμένη. Τη δεύτερη φορά, θα έρθει γιατί ξέρει ότι απλά έτσι θα σταματήσεις να γκρινιάζεις. Τη τρίτη φορά, θα σηκώσεις το κεφάλι σου και θα είσαι μόνος. "Και τώρα τι;" 
Πάντα ήμουν από αυτά τα άτομα που θέλουν την αγάπη των άλλων να τους πνίγει. Θέλω να μου στέλνουν μηνύματα και να μιλάνε για μένα, θέλω να με παίρνουν τηλέφωνο, θέλω να μου κάνουν εκπλήξεις, θέλω ο σύντροφός μου να μου φέρνει λουλούδια τα πρωινά της Κυριακής. Ανέκαθεν ήθελα να ήμουν "σημαντική" στις καρδιές των άλλ…

η μέρα που σε πλήγωσα

Γύρισα σπίτι με ένα κόμπο στο στομάχι. Τα πόδια μου δε με κρατούσαν πια. Ήξερα ότι ήμουν ένοχη, ήξερα τι σου είχα κάνει. Έχασες τη γη κάτω από τα πόδια σου, και εγώ κοιτούσα τον εαυτό μου στον καθρέφτη βρίζοντας από μέσα μου το ανέκφραστο πρόσωπο που έβλεπα. Τι διάολο σκεφτόμουν;
Πώς κατέντησα έτσι;
Η μέρα δεν περνούσε με τίποτα. Δεν περνάει με τίποτα.
Άνοιξα τον υπολογιστή δήθεν πεπεισμένη ότι θα μελετήσω. Ανοιχτή η συνομιλία μας σε δίπλα παράθυρο , για να μην αργήσω πάνω από 3 sec να σου απαντήσω σε περίπτωση που στείλεις.
Στέλνεις, με βρίζεις.
Βρίζω τον εαυτό μου από μέσα μου.
Τα λέω σε φίλους και με βρίζουν κι αυτοί.
Τι ηλίθια.

Το αγαπημένο μου φαγητό βρίσκεται στην κατσαρόλα. Βάζω μισό πιάτο. Το τρώω, το βγάζω. Τρώω καλύτερα μια μπουκια ψωμί. Τη βγάζω αργότερα και αυτή. Το σώμα μου αυτοτιμωρείται, και καλά κάνει.

Μπήκα για μπάνιο πριν λίγο, ενώ μουρμούριζα τραγούδια των radiohead. Πού να ξερες. Τι μαλακισμένη που είμαι που δε σου είπα ποτέ.
Ανοίγω τη βρύση στο παγωμένο. Κάθομαι στη μπανιέ…

christmas time

Βράδυ, περασμένες δώδεκα. Οι δικοί έχουν πέσει για ύπνο και εκείνη κουλουριασμένη στην καρέκλα του υπολογιστή ακούει μουσική. Κουκουλωμένη με μια κουβέρτα για να μην νιώθει τη ψύχρα του δωματίου κοιτάζει παλιές φωτογραφίες στον υπολογιστή. Γυμνάσιο, λύκειο. Ημερήσιες εκδρομές και γελοίες φωτογραφίες αγκαλιά με άτομα που δεν έχει ιδέα τι κάνουν τώρα. Αλλάζει φάκελο. 2014. "Τελειώνει και αυτό", σκέφτεται. Αναλογίζεται για μια στιγμή τι κέρδισε και τι έχασε σε αυτό. Σταματάει να σκέφτεται, δεν τη συμφέρει. Δάκρυα πλημμυρίζουν τα μάτια της και κυλούν ήρεμα στα μάγουλα της. Η μουσική επικροτεί αυτή τη ροή του πόνου, από τα μάτια προς τα μάγουλα, τα χείλη, ώσπου να σβήσει πάνω στην κουβέρτα. 
Κλειστός υπολογιστής, περίπου η ώρα δύο. Ξαπλωμένη ακούει το ίδιο τραγούδι από το κινητό. Πλέον ο πόνος δε σβήνει στη κουβέρτα αλλά βρέχει το μαξιλάρι. Η μπαταρία τελειώνει. Τώρα είναι αναγκασμένη να κοιμηθεί.
Πρωί. Αφόρητος πόνος στο λαιμό, βουλωμένη μύτη, πρησμένα τα μάτια από τα χθεσινοβραδι…

Στο δρόμο για το σπίτι.

Σήμερα πέρασα από τον δρόμο σου. Είχα καιρό να περάσω από εκεί.
Μίλησα σε μια γάτα, ξέρεις εκείνη την λευκή με το πορτοκαλί σημάδι στην πλάτη, εκείνη που μου κρατούσε συντροφιά καμιά φορά που σε περίμενα να κατέβεις να φύγουμε. Μου είπε ότι είσαι καλά.
Είδα εκείνον τον τύπο με τη μηχανή που μένει απέναντί σου, δεν έχει αλλάξει καθόλου.
Είδα το αυτοκίνητό σας και έπειτα καθώς προχωρούσα στη μικρή αυτή οδό κοίταξα πάνω στο μπαλκόνι σου. Πάντα μου άρεσε εκείνο το μέρος. Είχε δροσιά και ωραία θέα και τα ηλιοβασιλέματα από εκεί ήταν απλά μαγευτικά. Σκόνταψα. "Κοίτα μπροστά σου", είπα στον εαυτό μου και χαμήλωσα το βλέμμα μου στο πεζοδρόμιο. Πέρασα απέναντι και είδα τα γνωστά ταπεράκια με νερό που αφήνουν οι ένοικοι για τα αδέσποτα. Τα γνώριμα αυτοκίνητα της γειτονιάς παρκαρισμένα στη σειρά.
Συνέχισα το δρόμο μου όπως έκανα κάποτε για να φύγω από το σπίτι σου τρέχοντας να προλάβω το λεωφορείο, μα σήμερα δεν έτρεχα. Πέρασα έξω από το καφενείο, πέρασα μπροστά από την τράπεζα, της ο…

Απόψε.

Ετοίμαζα τα πράγματα μου για αύριο, πρώτη μέρα στο πανεπιστήμιο. Έψαχνα τις παλιές μου τσάντες για κανένα τετράδιο και έπεσα πάνω σε ένα τσαλακωμένο χαρτί με κάτι κυκλωμένες μέρες και ώρες. Το κοίταξα καλύτερα και συνειδητοποίησα ότι στεκόμουν ενώπιον του προγράμματος Α'εξαμήνου του πρώην αγοριού μου.
Πάντα συμβαίνει αυτό, πάντα βρίσκω κάτι δικό του από εδώ και από εκεί, αλλά απόψε ήταν διαφορετικά.
Απόψε ίσιωσα λίγο το χαρτί, το δίπλωσα προσεκτικά και έγραψα με όμορφα, στρογγυλά γράμματα στο πίσω μέρος "το πρόγραμμα του xxxxxx 2013-2014" και το έβαλα με στοργή στο κουτί πάνω στη ντουλάπα (εκείνο το παλιό κουτί παπουτσιών που πάνω γράφει "memories" και έχει μέσα ένα σωρό πραγματάκια).
 Δεν το πέταξα.  Απόψε αγάπησα ξανά.  Απόψε αγάπησα το παρελθόν μου.